เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าตรู่ที่มูลนิธิมิโดริยะ อากาศแจ่มใส และมีแขกพิเศษคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานของอิซึคุ
“ให้ตายสิ ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าพ่อของนายจะเป็นคนสารเลวขนาดนั้น” โอชาโกะพูดพลางจิบชา แล้วเอนตัวพิงโซฟาของอิซึคุ อิซึคุเพิ่งเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นในมูลนิธิช่วงที่ผ่านมาให้เธอฟัง หลังจากได้รู้เรื่องวุ่นวายระหว่างพ่อของอิซึคุกับน้องสาว เธอก็ยิ่งรู้สึกขอบคุณที่ตัวเองมีครอบครัวซึ่งทั้งรักและเอาใจใส่ “ฉันเสียใจจริง ๆ ที่นายต้องเจอเรื่องแบบนั้น มันเป็นเรื่องเลวร้ายอีกเรื่องที่เกิดขึ้นกับนายทั้งที่นายไม่สมควรต้องเจอเลย”
อิซึคุถอนหายใจ “ฉันดีใจที่ไม่ต้องรับมือกับเขาอีกแล้ว และพาสาว ๆ ออกจากบ้านมาได้”
“เอาเถอะ นายเป็นพ่อที่ดีกว่าเขาไม่รู้กี่เท่า ดังนั้นเรื่องนั้นนายไม่ต้องกังวลหรอก” โอชาโกะยิ้มให้เขา
“ขอบใจ ถึงฉันจะคิดว่านั่นคงไม่ใช่เรื่องยากเท่าไรก็เถอะ” อิซึคุหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกชาขึ้นจิบ “แล้วเธอเดินทางมาถึงนี่เพื่ออะไร”
“อ้อ คือว่า…ฉันหวังว่านายจะยอมให้ฉันประลองกับพวกเด็ก ๆ” โอชาโกะเอ่ยถามอย่างกระอักกระอ่วน รู้สึกเขินอยู่บ้างที่ต้องมาขอความช่วยเหลือจากเพื่อนอีกครั้ง “เทศกาลกีฬากำลังจะจัดขึ้นในเร็ว ๆ นี้ และฉันอยากทำความคุ้นเคยกับการต่อสู้กับอัตลักษณ์หลากหลายรูปแบบ ดังนั้นฉันคิดไม่ออกเลยว่าจะมีที่ไหนเหมาะไปกว่าที่นี่”