เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ว้าว” มะอิแหงนหน้ามองห้องทดลองแห่งใหม่ของเธอ โดยมีอุจิยืนอยู่ข้างกาย
ห้องทดลองแห่งนี้เป็นอาคารสีขาวสูงสามชั้น กินพื้นที่ยาวเท่ากับสนามฟุตบอลสองสนามต่อกัน โดยยังไม่รวมชั้นใต้ดินอีกสองชั้นที่ทอดยาวออกไปไกลกว่านั้น
“สุดยอดมาก” อุจิกระซิบด้วยความทึ่ง
“ฉันอยากให้พนักงานของฉันทำงานในสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุด และมีทุกอย่างที่พวกเขาต้องการ” อิซึคุกล่าวจากด้านหลังทั้งสองคน
“ขอบคุณมาก คุณมิโดริยะ” มะอิหันกลับมาโค้งให้เขา “ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าจะใช้คำพูดไหนแสดงความขอบคุณดี”
“ถ้าอย่างนั้นก็ใช้การกระทำแทน” อิซึคุบอกเธอ “อย่างที่ฉันบอก ฉันไม่สนใจว่าคุณจะทำอะไรที่นี่ จะจ้างใคร หรือวิจัยเรื่องอะไร ตราบใดที่คุณทำตามที่ฉันขอ วิจัยเรื่องที่ฉันขอ พยายามอย่างเต็มที่อย่าทำร้ายใคร รวมถึงตัวคุณเองและพนักงานของคุณด้วย และแน่นอนว่าอย่าทำอะไรผิดกฎหมาย”
“แน่นอน คุณมิโดริยะ พวกเรารู้สึกเป็นเกียรติที่ได้รับผิดชอบเรื่องสำคัญเช่นนี้ และจะพยายามอย่างเต็มที่ไม่ทำให้คุณผิดหวัง” อุจิกล่าวพลางโค้งให้เขาพร้อมกับแฟนสาว
อิซึคุหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้มะอิ “นี่คืองบประมาณประจำปีของคุณ ฉันไม่ได้บอกว่าจะไม่ยอมให้ใช้เกินงบ แต่ต้องมีเหตุผลที่ดีมาก ๆ เท่านั้น งบอาจเพิ่มขึ้นได้ หากพวกเรามีรายได้มากขึ้น”
มะอิคลี่กระดาษออก และเมื่อเห็นตัวเลข ดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง “โอ้โห”
อุจิเองก็มองดูเช่นกัน และมีปฏิกิริยาไม่ต่างกัน “โอ้โห”