เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สรุปคือสวัสดีทุกคน ขอบคุณสำหรับทุกคำอวยพรนะ โชคดีที่ตอนส่วนใหญ่เขียนเสร็จก่อนที่ฉันจะเข้าแผนกจิตเวช ฉันเลยแค่ต้องมาเก็บรายละเอียดให้เสร็จเท่านั้น
แล้วก็ไม่ต้องกังวลว่าฉันจะฝืนตัวเองเขียนนะ ไม่ได้ฝืนจริง ๆ ฉันชอบฟิคเรื่องนี้ ชอบเขียนและคิดไอเดียต่าง ๆ และฉันชอบอ่านความเห็นของทุกคน ดังนั้นไม่ต้องห่วงฉันมากเกินไปหรอก
เอาละ มาเริ่มกันเลย
ค่ายพักแรมไม่ได้คึกคักอย่างที่ใครคิด เมื่อพิจารณาว่ามันเป็นค่ายพักของเด็ก ๆ ที่แทบจะไม่มีใครคอยคุม
ไม่อนุญาตให้ใครออกไปนอกบริเวณที่ตั้งค่าย และโซริต้องใช้ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของเธอ (และพวกซีเออร์) เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครทำแบบนั้น
เรื่องนี้มีเหตุผลสองประการ ประการแรกคือเพื่อความปลอดภัย โซริเป็นคนเดียวที่ดูแลพวกเขา และเธอไม่สามารถอยู่ทุกหนทุกแห่งได้ในเวลาเดียวกัน จึงเป็นการดีกว่าที่จะให้อยู่ในสายตาของเธอ
เหตุผลที่สองคือมีการก่อสร้างขนาดใหญ่เกิดขึ้นทั่วทุกหนทุกแห่งในพื้นที่
ไม่ใช่แค่ที่อาคารหลักเท่านั้น แต่ยังรวมถึงทั่วทั้งป่าด้วย อิซึคุได้จ้างบริษัทก่อสร้างหลายแห่งเพื่อดำเนินโครงการใหม่ และเขาไม่อยากให้พวกเด็ก ๆ ไปรบกวนการทำงานของพวกเขา
ด้วยเหตุนี้ จึงไม่อนุญาตให้มีการประลองฝีมือ หรือใช้พลังอัตลักษณ์ใด ๆ ที่อาจเป็นอันตรายต่อความปลอดภัยของคนอื่นหรือตัวค่ายพักเอง
ทุกคนจึงแทบจะติดแหง็กอยู่ในเต็นท์ของตัวเอง โชคดีที่พวกเขาติดตั้งเราเตอร์ไว้ จึงยังพอเล่นอินเทอร์เน็ตได้