เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าวันรุ่งขึ้นสว่างสดใสและมาเยือนแต่เช้าตรู่ เร็วมากด้วย ที่จริงดวงอาทิตย์เพิ่งขึ้นมาได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง
และในเวลานั้นเองที่โอชาโกะกับโชโตะตกลงจะต่อสู้กัน
ทั้งสองเข้าไปลึกถึงในป่า เพราะไม่อยากให้ใครได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ที่เห็นได้ชัดว่าจะต้องทำลายล้างอย่างหนัก
ส่วนโชโตะกำลังพยายามคิดให้ออกว่าเหตุใดโอชาโกะถึงดูโมโหเขานัก “อุรารากะ มีปัญหาอะไรหรือ”
“มีปัญหาแน่นอน!” โอชาโกะพูดพร้อมจ้องเขม็งอย่างดุดัน “ยอนดะเล่าให้ฉันฟังแล้วว่านายพูดอะไรเกี่ยวกับฉัน!”
“อะไรนะ” โทโดโรกิมีสีหน้าสับสนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปะติดปะต่อเรื่องได้ “เดี๋ยวนะ ยอนดะเล่าอะไรให้เธอฟังงั้นเหรอ”
“ใช่แล้ว! เธอเล่าให้ฉันฟังหมดแล้วว่านายคิดว่าฉันเป็นแค่สาวบ้านนอกอ่อนแอ! แล้วบอกว่าฉันควรกลับไปยังสลัมแร้นแค้นของตัวเอง!” โอชาโกะระเบิดอารมณ์ “กล้าดียังไง! ไอ้คนเสแสร้งจองหอง!”
“ฉันไม่ได้...” โชโตะพยายามแก้ต่างให้ตัวเอง แต่โอชาโกะไม่ยอมฟังแม้แต่น้อย
“อย่าคิดจะกลับคำตอนนี้!” โอชาโกะตะโกนพลางตั้งท่าต่อสู้ “ถ้านายพูดแบบนั้นออกมา! ก็ต้องกล้ารับสิ่งที่พูดด้วย! เตรียมตัวไว้! เพราะฉันจะเตะก้นอีโมน้ำแข็งของนายให้กระเด็นไปทั่วทั้งป่า”
เด็กปีศาจนั่นคงโกหกเธอเพื่อกระตุ้นกำลังใจแน่ ๆ โทโดโรกิตระหนักได้ ฉันดูเป็นคนประเภทที่จะพูดอะไรแบบนั้นจริง ๆ หรือ...ไม่ มันไม่สำคัญหรอก เห็นได้ชัดว่าเธอไม่คิดจะฟังฉันอยู่แล้ว เสียแรงพูดเปล่า ๆ