เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ถือว่านี่เป็นตอนหลอกวันเมษาหน้าโง่ล่วงหน้าก็แล้วกัน
อิซึคุกำลังประหม่าอย่างมาก
หลังจากโรงเรียนของอามาอิจัดเทศกาลกีฬาเสร็จแล้วและยามิกลับมา…แต่ดูเหมือนอารมณ์ของเขาจะไม่ค่อยดีนัก
ไม่ได้ดูโกรธหรือเศร้าเป็นพิเศษแต่เขาดูเหมือน…หลงทาง
ดังนั้นอิซึคุจึงให้ยามินั่งลงบนโซฟาในห้องทำงานของเขาแล้วพูดคุยกัน
“โอเค เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างกวนใจนายอยู่” อิซึคุบอกเขา “บอกฉันมาเถอะว่ามันคืออะไร แล้วเราค่อยมาหาทางแก้กัน”
ยามิพยักหน้า “ห้องอามาอิ”
อิซึคุรู้สึกเหมือนมีก้อนหนัก ๆ จมลงในท้องเมื่อได้ยินเช่นนั้น ความคิดของเขาแล่นพล่านไปสารพัดความเป็นไปได้และไม่มีข้อไหนเป็นเรื่องดีเลย “อ๋อ…พวกเขามีปฏิกิริยาไม่ดีกับนายเหรอ”
“พวกเขาเสียสติ” ยามิกล่าว “เสียสติเพราะความกลัว”
“มันก็ฟังดูเกินจริงไปหน่อยไม่ใช่เหรอ” อิซึคุถาม