เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“โอ๊ย ฟุคุ!”
“กรี๊ด!” ฟุคุสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงของมินะดังมาจากอีกฝั่งของประตู เธอรีบปิดแล็ปท็อปและหยุดการเขียนลงกลางคัน “มะ-มินะ!?”
“ใช่แล้ว เปิดให้ฉันเข้าไปหน่อยได้ไหม ฉันมีของขวัญจะให้เธอ!” มินะพูดด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังขับร้องเพลง
“ของขวัญ?” ฟุคุครุ่นคิดว่ามินะจะเอาอะไรมาให้เธอกันแน่ “หรือว่าจะเป็นกรดสาดหน้า!”
“โธ่เอ๊ย ฟุคุ เธอน่าจะรู้จักฉันดีแล้วนี่ ฉันไม่มีวันทำร้ายเส้นผมบนหัวเธอแม้แต่เส้นเดียว” มินะบอก
“หมายความว่าเธอจะทำร้ายทุกอย่างยกเว้นผมของฉันงั้นเหรอ!?” ฟุคุถามพลางกุมผมยุ่ง ๆ ของตัวเองเอาไว้
“เธอก็รู้ว่าฉันหมายถึงอะไร ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอก เชื่อฉันสิ เอริกับเคย์ก็พูดถึงฉันในทางที่ดีใช่ไหม นั่นต้องมีความหมายอะไรบ้างสิ” มินะชี้ให้เห็น
“ก็จริง พวกเขาพูดถึงเธอในทางที่ดี” ฟุคุให้เหตุผล “ฉะ-ฉันคิดว่าคงให้เธอเข้ามาได้”
แล้วฟุคุก็เปิดประตูอย่างลังเล ก่อนจะยอมให้มินะเข้ามาในห้อง
“เฮ้ ฟุคุ ฉันมีเวลาไม่มาก เพราะกำลังพยายามเอาลูกกวาดพวกนี้ไปแจกให้คนหลายคน แต่ฉันมีลูกกวาดพิเศษมาให้เธอ” มินะบอกพลางวางลูกกวาดชิ้นหนึ่งลงบนมือของเธอ