เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สถานที่สุดท้ายที่พวกเขาจะแวะไปในคืนนี้ คือสถานที่ที่ยามิอยากไปมากที่สุด
งานเทศกาล แถมยังเป็นงานใหญ่พอตัว เต็มไปด้วยเกม งานศิลปะ ของรางวัล และที่สำคัญที่สุดคืออาหาร
ทันทีที่ยามิก้าวเข้าสู่บริเวณงานเทศกาลและได้กลิ่นหอมของอาหารหลากหลายชนิด เขาก็ล่องลอยไปแล้ว พูดง่าย ๆ คือเขามีความสุขจนแทบลอยขึ้นสวรรค์ และไม่มีใครดึงเขาลงมาได้
อาไมเองก็อยู่ไม่ไกล ยืนอยู่ข้างยามิ ทั้งสองยืนนิ่งหลับตา สูดดมกลิ่นหอมด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าและน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตา
“ช่างงดงามเหลือเกิน” อาไมกระซิบอย่างเปี่ยมสุข “งดงามจริง ๆ”
“ใช่” ยามิเห็นด้วย “งดงาม”
“ฉันว่าพวกเธอสองคนชอบอาหารมากเกินไปหน่อยแล้ว” มินะแซวพลางลูบศีรษะยามิ
“ไร้สาระ!” ยามิกับอาไมโต้ขึ้นพร้อมกัน
ยางิหัวเราะเบา ๆ อยู่ด้านหลังพวกเขา “ฉันว่าการเพลิดเพลินกับอาหารเป็นเรื่องยอดเยี่ยม เชื่อฉันเถอะ ในฐานะคนที่ไม่อาจเพลิดเพลินกับความสุขด้านนั้นของชีวิตได้เต็มที่เหมือนเมื่อก่อน ฉันคิดว่าเด็กสองคนนี้ควรคว้าโอกาสลิ้มลองอาหารทุกชนิดเอาไว้ เพราะงั้นกินให้เต็มที่ได้เลย”
“พวกเราไม่เกรงใจแน่” ยามิพูด ก่อนที่เขากับอาไมจะรีบมุ่งหน้าไปยังร้านอาหาร “ยอนดะ ฝากทางนี้ด้วย”