เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สวัสดีทุกคน ฉันอยากตบไหล่ให้กำลังใจทั้งพวกคุณและตัวเองสักหน่อย
ตอนปล่อยตอนที่แล้ว ฉันคิดว่าจะโดนถล่มเละที่เขียนให้แม่ของเอริเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ปีศาจร้ายเต็มตัว โดยเฉพาะตอนที่ทุกคนเรียกร้องให้เอาชีวิตแม่ของเอริ
ฉันคิดว่าตอนนั้นคงทำให้ฉันโดนรีวิวเกลียดชังมากมาย...แต่กลับไม่มีเลยสักรีวิว ไม่มีแม้แต่รีวิวเดียว
เพราะอย่างนั้น อย่างแรกเลย ฉันอยากขอบคุณทุกคนที่เปิดใจและยอมรับเรื่องราวที่ฉันเลือกจะเล่า พวกคุณยอดเยี่ยมมาก และฉันซาบซึ้งใจจริง ๆ
ฉันก็อยากยกความดีความชอบให้ตัวเองบ้างเหมือนกัน เพราะคิดว่าถ้าเขียนออกมาได้ไม่ดีขนาดนี้ ทุกคนคงไม่ยอมรับกันง่าย ๆ
ฉันไม่ชอบยกยอตัวเอง ส่วนใหญ่เพราะรู้ว่าตัวเองไม่ใช่นักเขียนอัจฉริยะอะไร แต่ครั้งนี้ฉันคิดว่าทำได้ดี
อ้อ อีกเรื่องหนึ่ง พวกคุณอาจสังเกตว่าฉันตั้งชื่อตอนให้ทุกตอนแล้ว บอกฉันหน่อยว่าคิดยังไง
เอาละ มาดูกันว่าฉันจะทำแบบนี้ต่อไปได้ไหม
“เอาละ...เล่าให้พ่อฟังทีว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง” อิซึคุพูดกับลูกชาย
ทั้งสองคนย้ายกลับเข้ามาในห้องทำงานของอิซึคุ หลังจากอิซึคุไล่คนอื่นออกไปหมดแล้ว ก็เหลือเพียงเขากับยามิ นั่งอยู่คนละฝั่งโต๊ะทำงาน