เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนนี้เองที่ยามิเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเหตุใด D.O.C. จึงหวาดกลัวอัตลักษณ์ของเขา
ความคิดเห็นของยามิต่ออัตลักษณ์ของตนแทบไม่เคยเปลี่ยนแปลงตลอดชีวิต แม้ชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไปอย่างมหาศาลตามกาลเวลา
ในตอนแรก มันก็เป็นเพียงสิ่งหนึ่งที่เขามี เป็นเครื่องมือที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดเพื่อช่วยให้เขาเอาชีวิตรอด เช่นเดียวกับแขนและขา
สมัยที่ยังอาศัยอยู่ในป่า เขาแทบไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องนี้จริงจังนัก บางครั้งหลังจากกินอาหารจนอิ่มและอยู่ใกล้แม่น้ำ เขาจะก้มมองเงาสะท้อนของตัวเองแล้วสงสัยว่าเหตุใดในป่าถึงมีเพียงเขาที่ดูแตกต่างเช่นนี้ เหตุใดจึงมีเพียงเขาที่ทำสิ่งต่าง ๆ ได้ และเขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าสักวันจะได้พบสิ่งมีชีวิตอื่นที่เหมือนกับตัวเองหรือไม่
แล้วเขาก็ได้พบจริง ๆ
เมื่อเขาเห็นอิซึคุกับเด็กคนอื่น ๆ เขาไม่ได้เห็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่เหมือนกับตัวเองเท่านั้น แต่ยังเห็นสิ่งมีชีวิตที่รู้สึกถึงอารมณ์อื่นนอกเหนือจากความคิดด้านลบ เขาได้เห็นทั้งความรักและความสุข
แน่นอนว่านั่นนำพาเขาไปสู่ชีวิตใหม่
ในฐานะเด็กอีกคนหนึ่งในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ยามิยังคงมองอัตลักษณ์ของตัวเองเป็นเพียงเครื่องมืออีกชิ้นหนึ่ง ซึ่งตอนนี้แทบไม่มีโอกาสได้ใช้
เขาไม่จำเป็นต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอีกแล้ว แล้วจะสร้างกริมม์เพิ่มไปทำไม ในตอนแรกที่มาถึงที่นี่ เขาเพียงอยากเอนหลังพักผ่อน หมายความว่าสิ่งเดียวที่จำเป็นต้องใช้กริมม์จริง ๆ ก็คือให้พวกมันพาเขาไปไหนมาไหน