เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นี่มันมากเกินไปหน่อยนะครับ” ไอซาวะกล่าว
เขากับพรีเซนต์ไมค์และเนซึยืนอยู่หน้าประตูบ้านของมิโดริยะ และกำลังตื่นตะลึงว่าบ้านหลังนี้ใหญ่โตเพียงใดเมื่อเทียบกับบ้านทั่วไป
“ไม่เลยไอซาวะ สำหรับการดูแลเด็กที่มีอัตลักษณ์ขนาดนี้ บ้านหลังนี้อาจจะยังไม่ใหญ่พอด้วยซ้ำ” เนซึกล่าวติดตลกครึ่งหนึ่ง
ประตูรั้วเปิดออก มิโดริยะเดินออกมาพร้อมกับคิโอกุที่อยู่ข้างกาย หรือจะพูดให้ถูกคือเธอกำลังหลบอยู่หลังขาของเขา
“สวัสดีครับ! ยินดีต้อนรับ!” มิโดริยะกล่าวด้วยความกระตือรือร้นและประหม่า “ผ-เป็นเกียรติมากครับที่ได้พบพวกคุณทุกคน! พรีเซนต์ไมค์! เนซึ! อีเรเซอร์เฮด! ฮีโร่ถึงสี่คนมาอยู่ที่บ้านของผม!”
ยอดเยี่ยม แฟนคลับตัวยงสินะ ไอซาวะถอนหายใจ
“พวกเราเองก็ยินดีที่ได้พบคุณเช่นกันครับคุณมิโดริยะ” เนซึกล่าว “ยินดีที่ได้รู้จักคนที่รับภาระหนักอึ้งตั้งแต่อายุยังน้อยแบบคุณ”
“แล้วแม่หนูน้อยคนนี้เป็นใครกัน!” ไมค์กล่าวพลางคุกเข่าลงเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับคิโอกุ “สวัสดี!”
“เสียงของคุณน่ารำคาญ” คิโอกุคำรามใส่เขาจากหลังขาของมิโดริยะ
“เอ๊ะ!” ไมค์ผงะจากคำวิจารณ์นั้น