ตอนที่ 0197

⬢⬢⬢

ตอนที่ 197 ข้าชื่อเถี่ยฉุย

เซียวจี๋จี๋บิดคันเร่งจนมิดตลอดทาง เส้นทางในยุคโบราณนั้นเดินลำบาก โชคดีที่ผู้คนเบาบางและไม่มีตำรวจจราจร

ต่อให้มีคนเดินเท้าอยู่บ้างประปราย ก็ได้ยินเพียงเสียงคำรามแล้วรถก็แล่นผ่านไปในพริบตา

คนหาบผักที่กำลังพักเหนื่อยเห็นกลุ่มก้อนสีดำมืดพุ่งผ่านไปพร้อมกับฝุ่นตลบ ตะกร้าถูกชนจนคว่ำลงกับพื้น ผักข้างในกลิ้งกระจัดกระจายเต็มพื้น

เขานั่งยองๆ อยู่กับที่ด้วยความมึนงงอยู่นาน ก่อนจะตะโกนไล่หลังไป

“นั่นตัวอะไรกันวิ่งเร็วนัก!”

ฝุ่นทรายที่ท้ายรถฟุ้งกระจายไปทั่วฟ้า คนเดินเท้าอดไม่ได้ที่จะเอามือปิดตาแล้วนั่งยองลง พอเงยหน้าขึ้นมาถนนก็ว่างเปล่าไปนานแล้ว เหลือเพียงรอยควันจางๆ