ตอนที่ 0194

⬢⬢⬢

ตอนที่ 194 ยินดีด้วย เจ้าลูกวอลนัทเข้าหอแล้ว

รถม้าตรงเข้าสู่ประตูหลังของตำหนักฉางชุน กู้เนี่ยนอันอุ้มหูหลานจือในท่าเจ้าสาวเดินเข้าไปด้านใน เหล่านางกำนัลต่างก้มหน้ากลั้นหายใจ แม้แต่ฝีเท้ายังผ่อนให้เบาที่สุด

เตียงนุ่มยุบตัวลง ทันทีที่เขาจะถอนตัวออก ข้อมือก็ถูกรั้งไว้แน่น

หูหลานจือหลับตาแน่น ปลายนิ้วกำคอเสื้อเขาไว้แน่น คิ้วขมวดมุ่นราวกับกลัวว่าเขาจะหนีไป

กู้เนี่ยนอันก้มมองนางอยู่ครู่ใหญ่ ปลายนิ้วช่วยปัดปอยผมที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อบนหน้าผากนางออก ก่อนจะตัดสินใจถอดเสื้อคลุมตัวนอกแล้วนั่งลงข้างเตียง

“ไม่ไปไหน จะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”

เขาเอ่ยปลอบเสียงแผ่ว ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ในภวังค์แห่งความเมามายจะได้ยินหรือไม่