ตอนที่ 0147

⬢⬢⬢

ตอนที่ 147 เผยโฉมหน้าหน่อย ลาเหล็กของข้า

กู้เนี่ยนอันเพิ่งลุกขึ้นยืน เตรียมจะกล่าวเปิดงานเพียงไม่กี่คำ เหล่าคุณหนูเบื้องล่างก็ขยับตัวกันทันที

คนหนึ่งยกมือจัดปิ่นปักผม ปิ่นระย้าทองสั่นไหวจนเกิดเสียงกรุ๊งกริ๊ง สายตาขลาดเขินลอบมองขึ้นไปบนเวที อีกคนแสร้งก้มตัวผูกชายกระโปรง เอวคอดบิดเร้าดั่งงูน้ำ เพียงหวังให้ฮ่องเต้หันมามองสักครา

แต่ละนางสวมชุดสีแดงสีเขียว กลิ่นแป้งหอมฟุ้งกระจาย เบียดเสียดกันไปมา ราวกับฝูงนกยูงรำแพนหางในฤดูใบไม้ผลิ ทำเอาเซียวจี๋จี๋ที่ยืนอยู่ใต้เวทีต้องขยี้ตาไม่หยุด หางตาแทบกระตุก

“ให้ตายเถิด”

นางขยับเข้าไปใกล้หูเฉิงจิ่นซีแล้วบ่นพึมพำ

“พวกนางไม่เมื่อยคอกันบ้างหรือไร แต่ละคนยืดคอราวกับห่านขาวตัวโตๆ ดูเจ้าลูกหมานั่นสิ ขนยังขึ้นไม่เต็มที่เลย หน้าตาดีแต่ใช้การไม่ได้”