ตอนที่ 0109

⬢⬢⬢

ตอนที่ 109 กฎเกณฑ์เป็นสิ่งตายตัว คนเราสิถึงจะยืดหยุ่น

อั้นสามเห็นนางหลั่งน้ำตา ก็ตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูกในทันที มือใหญ่ควานสะเปะสะปะไปทั่วอกเสื้อ หวังจะหาผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาให้นาง

ควานหาอยู่ครึ่งค่อนวันก็ไม่เจอผ้าเช็ดหน้า กลับทำของจุกจิกหล่นออกมาจนเกลื่อนพื้น: ช็อกโกแลตครึ่งก้อนที่ห่อด้วยกระดาษไข ดาวกระจายแวววาวสามเล่ม เมล็ดแตงโมคั่วสองเมล็ด และปิ่นเงินอีกหนึ่งอัน... ของพวกนั้นกลิ้งระเกะระกะไปทั่วพื้น

“เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย อย่าเพิ่งหล่น อย่าเพิ่งหล่น!”

เขาลงไปนั่งยองๆ เพื่อเก็บของ มือไม้ปั่นป่วนจนชนถ้วยชาข้างโต๊ะคว่ำ น้ำชาหกใส่กางเกงจนเปียกโชกแต่เขาก็ไม่สนใจจะเช็ด

เขาคว้าปิ่นเงินเล่มนั้นยื่นให้นางด้วยความลนลาน ใบหน้าแดงก่ำจนถึงใบหู