ตอนที่ 0033

⬢⬢⬢

ตอนที่ 33 ตัวจริงที่งดงามล่มเมือง

ที่หน้าประตูจวนราชันหาน หมัวมัวหลิวเดินวนไปวนมาด้วยความร้อนใจมาตลอดทั้งบ่าย

“พอได้แล้ว เลิกเดินวนเสียที เจ้าเดินวนมาทั้งบ่ายแล้ว เจ้าไม่เวียนหัว ข้าก็เวียนหัวแทนแล้ว”

หมัวมัวหลิวขยำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่นจนปลายนิ้วแทบจะขยี้ผ้าจนขาด นางเขย่งเท้าชะเง้อมองไปทางปากซอย เมื่อได้ยินคำบ่นของท่านผู้ดูแลใหญ่เฉียนก็นึกค้อนขวับใส่เขาอย่างดุร้าย พลางพึมพำกับตัวเองว่า

“เวียนหัวๆ เจ้าไม่ดูตัวเองบ้างเล่า หากเจ้ายังกระทืบเท้าเช่นนี้ พื้นรองเท้าคงได้เกิดประกายไฟแล้ว เจ้าดูสิป่านนี้แล้วเหตุใดจึงยังไม่กลับมาอีก... ขออย่าให้เกิดเรื่องร้ายขึ้นเลย...”