กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 144 วิดีโอ
“เชี่ย... เชี่ย เชี่ย... โอโมะ...” บนรถไฟใต้ดินยามเช้าที่เงียบสงบและไร้ชีวิตชีวา จู่ ๆ หญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังถือโทรศัพท์มือถือก็อุทานขึ้นมาเสียงดัง
บนใบหน้าที่มีขอบตาดำคล้ำของเธอ พลันเปล่งปลั่งขึ้นมาทันที กลิ่นอายความเหนื่อยล้าของคนทำงานหายไปจนหมดสิ้น
ผู้คนบนรถไฟใต้ดินมองเธอด้วยความประหลาดใจแวบหนึ่งแล้วก็ละสายตากลับไป คนที่ควรจะงีบหลับก็งีบต่อ คนที่เลื่อนดูวิดีโอก็เลื่อนดูต่อ คนที่เล่นเกมก็เล่นเกมต่อ คนที่ใจลอยก็ใจลอยต่อ ส่วนคนที่ตอบข้อความงานก็ก่นด่าในใจพลางพิมพ์ตอบข้อความงานต่อไป
เสี่ยวเมิ่งสะกดอารมณ์ของตัวเองไว้ แล้วทยอยกดเข้าไปดูหัวข้อค้นหายอดนิยมทีละหัวข้อ
หัวข้อค้นหายอดนิยมทั้งสามหัวข้อ อันที่จริงเนื้อหาล้วนคล้ายคลึงกัน
จี้จิ่นเหนียนโพสต์เวยป๋อข้อความหนึ่งระหว่างทางไปทำงาน