กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ทั้งสองเดินกลับไปยังวิลล่าหลังเล็กด้วยกัน ระหว่างทางคุณหนูสตรีศักดิ์สิทธิ์บ่นอุบอิบเล็กน้อย “คนเลวเลโอ ตอนนั้นเจ้าต้องรู้อยู่ก่อนแล้วแน่ ๆ ต้องกำลังแอบดูเรื่องตลกของข้าอยู่เป็นแน่”
“ไม่ใช่สักหน่อย…” เลโอเอ่ยปากออกมาสองคำ ตอนนั้นในใจของเขาก็ซับซ้อนมากเหมือนกันนะ
“ถือเสียว่าเป็นเช่นนั้นแล้วกัน วันหน้าห้ามหัวเราะเยาะข้าเด็ดขาด หากกล้าละก็ ข้าจะไม่สนใจเจ้าแล้ว”
“ไม่มีทางเด็ดขาด!”
เลโอรีบรับประกันทันที หากคุณหนูสตรีศักดิ์สิทธิ์ไม่สนใจตนเอง โลกนี้พบกับความพินาศไปเสียยังดีกว่า
“พวกเราเร่งกลับกันเถอะ ท้องเริ่มหิวขึ้นมานิดหน่อยแล้ว ข้าอยากกินของอร่อย ๆ ฝีมือเจ้าทำ”
คุณหนูสตรีศักดิ์สิทธิ์กุมมือของเขาไว้แน่น ทั้งสองสอดประสานสิบนิ้วเข้าด้วยกัน เร่งความเร็วเดินกลับไป