กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
บนถนนนอกสถาบัน หญ้ารกร้างขึ้นเขียวชอุ่ม กิ่งก้านสองข้างทางใบไม้ดกหนา ใบไม้เขียวขจีหยาดหยดด้วยสีเขียวสดใส ทอประกายจาง ๆ ใต้แสงตะวัน
ชายชราผมขาวโพลนเต็มศีรษะ ทว่าร่างกายกำยำล่ำสันผู้หนึ่งเดินทางมาถึงด้านนอกสถาบันเนเธอร์แลนด์ แล้วก้าวตรงเข้าไปข้างในทันที
องครักษ์ของสถาบันเข้าขัดขวางเขาในทันใด “ผู้ไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้า โปรดกลับไปเถิด”
ในชั่วพริบตาถัดมา เงาร่างของชายชราก็อันตรธานหายไป องครักษ์กระพริบตาปริบ ๆ พลางกวาดตามองรอบด้าน แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาร่างของชายชรา
เขาหันไปมองสหายข้างกาย “เมื่อครู่นี้เหมือนมีชายชราคนหนึ่งเดินผ่านไปใช่หรือไม่”
“มีจริง ๆ แต่ไม่รู้ว่าหายตัวไปได้อย่างไร”
“ช่างเถอะ อย่างไรเขาก็ไม่ได้เดินผ่านหน้าพวกเราเข้าไปในสถาบัน ปล่อยไปว่าเขาจะไปที่ใด”