ตอนที่ 151 ระลอกคลื่นในงานเลี้ยง

ผู้คนในงานเลี้ยงเดินขวักไขว่ แสงไฟหลากสีสาดส่องพร่างพราย ทุกคนต่างร้องรำทำเพลงกันอย่างเพลิดเพลินใจ

“เลโอ พวกเราก็ไปเต้นรำกันเถอะ” มิเชลมองเงาร่างที่กำลังเต้นรำอยู่เบื้องหน้าแล้วเอ่ยขึ้น

เลโอรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง “แต่ข้าเต้นไม่เป็นนี่สิ”

“เช่นนั้นข้าสอนเจ้าเอง”

มิเชลจูงมือเขาเดินออกมายังด้านนอก

ยามราตรีสงัดลึกซึ้งและเงียบสงบ เสียงแมลงกรีดปีกดังแว่วมาจากพงหญ้าและแปลงดอกไม้เป็นระยะ ๆ

ค่ำคืนเหน็บหนาวเพียงเล็กน้อย สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้า แสงจันทราสีเงินสาดเทลงมา ห่มคลุมราตรีอันมืดมิดไว้ด้วยผืนผ้าโปร่งสีเงินชั้นหนึ่ง

ทั้งสองกุมมือกัน สายตาสบประสาน ขยับย่างก้าวเต้นรำไปทั่วลานเรือน