กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 481 ฉู่หมิงโจวผู้แง่งอน
หลินอันอันกำลังจะลุกไปเปิดประตู แต่ฉู่หมิงโจวก็กดตัวเธอไว้
เขาขมวดคิ้วมองไปทางประตู ความรำคาญในแววตาแทบจะล้นออกมา แต่พอสบสายตาอ่อนใจของหลินอันอัน ก็กลายเป็นคำพูดเสียงเบา “ผมไปเปิดเอง คุณไปนั่งข้างนอกเถอะ”
เขาลุกขึ้นอย่างขัดใจ พอเดินไปถึงประตูก็จงใจชะลอฝีเท้า ตอนเปิดประตูยังทำหน้าบึ้ง ราวกับถูกใครแย่งเป็ดที่กำลังจะเข้าปากไป
กู้เยี่ยนยืนอยู่หน้าประตู ในมือถือกล่องยา สายตามองข้ามฉู่หมิงโจวไปหยุดอยู่ที่หลินอันอันโดยตรง
กู้เยี่ยนแต่งตัวเรียบง่าย สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงทหาร ท่าทางดูสงบนิ่ง เพียงแต่สีหน้าไม่ค่อยดี เห็นได้ชัดว่าไม่ได้นอนมาหลายวันเหมือนกัน แต่สายตาที่มองหลินอันอันยังคงอ่อนโยน “อันอัน”