เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 471 หลิวหลีฉ่าง
ทหารยามแยกออกมา 2 คน พาเขากลับไปแทบจะเหมือนคุมตัว โดยไม่เกรงใจเลยสักนิด
“พวกเราก็กลับกันเถอะ โชคดีที่มีสหายเหล่านี้ ไม่อย่างนั้นฉันคงถูกคนคนนั้นยั่วโมโหจนตายจริง ๆ
ท่านประธานยังบอกเลยว่าผู้หญิงค้ำฟ้าได้ครึ่งหนึ่ง แต่เขากลับตำหนิที่ผู้หญิงอย่างพวกเราออกมาปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน ทั้งหัวเก่าแบบศักดินา ทั้งไร้มารยาทจริง ๆ…”
เสียงของหลินอันอันไม่ดังนัก แต่ก็ไม่ได้เบา เพียงพอให้ทหารยามหลายคนนั้นได้ยินอย่างชัดเจน
อย่างไรก็ทำเอาพวกเขาฟังแล้วพากันโกรธไปด้วย
ราวกับสายเลือดที่เกลียดไอ้พวกฝรั่งถูกปลุกขึ้นมา ต่างคิดกันไว้แล้วว่าจะไปเป่าหูผู้บังคับบัญชาอย่างไร
พอเกิดเรื่องเช่นนี้ ทั้งสองก็หมดอารมณ์เดินเล่น จึงถือโอกาสกลับห้องไป
“เขาว่าพวกเราล้าหลัง…” หลี่หร่านทำเสียงฮึดฮัด 2 ที