กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 463 ก้าวไปทีละก้าวอย่างมั่นคง
หลินอันอันมองแผ่นหลังของหนิงเจี้ยนกับพวกที่เดินห่างออกไปแล้วเม้มริมฝีปาก “แม่ ไม่มีอะไรหรอก เขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงานในฝ่ายของเราที่เพิ่งย้ายกลับมา”
แต่คุณแม่หลินไม่ได้หลอกกันง่ายขนาดนั้น เธอหรี่ตา นึกถึงคำพูดเมื่อครู่ของหนิงเจี้ยน ดูเหมือนไม่มีปัญหาอะไร แต่กลับแฝงความแปลกประหลาดที่บอกไม่ถูก “สายตาที่เขามองลูกเหมือนแท่งน้ำแข็งปลายแหลม คนคนนี้คบหายาก”
“เป็นอะไรไป?” ฉู่หมิงโจวเพิ่งมาถึง เมื่อเห็นสีหน้าของทั้งสองดูผิดปกติจึงเอ่ยถาม
“ไม่มีอะไร จื่อหวยกับพวกออกมาแล้ว เรากลับกันเถอะ”
ฉู่หมิงโจวมองตามสายตาของเธอไป แต่ก็ไม่เห็นอะไร