กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 445 รู้จักพอก็เป็นสุข
เซวียหรานยิ้มมุมปาก สายตาที่มองหลินวั่งซูเต็มไปด้วยความชื่นชม “พี่อันอัน อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธเลย วั่งซูไม่ให้พี่เสี่ยงหรอก อีกอย่างเธอวางแผนเรื่องนี้ไว้อย่างรอบคอบแล้ว”
หลินอันอันไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้วจริง ๆ
“ฉันก็เป็นแค่นักแปลตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งของเขตทหาร จะอำนาจก็ไม่มี จะเงินก็ไม่มี แล้วจะเอาปัญญาที่ไหนไปร่วมเปิดโรงเรียนภาคค่ำกับเธอ? พวกเธอมองฉันสูงเกินไปแล้วจริง ๆ”
“ที่แท้พี่ก็กังวลเรื่องเงินนี่เอง!” หลินวั่งซูยิ้มแล้วกลับไปนั่งข้างเซวียหราน ก่อนขยิบตาให้หลินอันอัน “เรื่องลงทุนก็ต้องใช้เงินไม่น้อยจริง ๆ นั่นแหละ ค่าใช้จ่ายในการเปิดโรงเรียนภาคค่ำสักแห่งไม่ใช่น้อย ๆ เลย”