กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 436 เยี่ยมเยียน
คุณแม่หลินขึ้นเตียงเตา เห็นจ้วงจ้วงหลับสนิทแล้ว ก็ขยับเขามาทางตัวเอง เจ้าตัวเล็กจุ๊บปากเบา ๆ กำชายเสื้อตรงหน้าอกเธอไว้โดยไม่รู้ตัว แรงกำแผ่วเบานั้นทำให้เธอนึกถึงตอนอันอันยังเล็ก—
ตอนนั้นลูกสาวตัวผอมเล็ก แขนเล็ก ๆ ราวกับไม้ขีด เสียงร้องยังเบาหวิวเหมือนเสียงแมว
คุณแม่หลินตบหลังจ้วงจ้วงเบา ๆ จัดท่าให้เด็กน้อยเรียบร้อย แล้วหันกลับมากอดลูกสาว “ร่างกายจ้วงจ้วงแข็งแรงดีนะ แข็งแรงกว่าลูกมาก”
“ลูกโตมาก็อยู่กับยาแทบตลอด ตอนสามขวบยังเป็นผื่นอีก เกือบเลี้ยงไม่รอด แม่กับพ่อไปขอเทียบยาพื้นบ้านจากหมอชาวบ้านที่ตีนเขาอยู่สามวันสามคืน ถึงดึงลูกกลับมาจากปากประตูยมโลกได้...”