กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 434 แม่นม
นาฬิกาแขวนในห้องพักผู้ป่วยดังติ๊กต่อก เสียงเข็มวินาทีเคลื่อนผ่านถูกขยายชัดขึ้นท่ามกลางความเงียบ
เมื่อสือซานเม่ยพูดคำสุดท้ายจบ ทั้งตัวก็ราวกับหมดแรง พอสูดลมหายใจก็ไออย่างรุนแรงขึ้นอีกครั้ง
คุณแม่หลินรีบเข้าไปส่งน้ำอุ่นให้ ตอนปลายนิ้วสัมผัสรอยด้านหนาบนฝ่ามือของเธอ……หัวใจก็พลอยปวดหนึบไปด้วย
นี่ไม่ใช่เพียงความเห็นใจที่มีต่อคนแปลกหน้า ยิ่งไม่ใช่ความเวทนาที่ผู้ใหญ่มีต่อผู้น้อย แต่เป็นความสะเทือนใจที่ผู้หญิงคนหนึ่งมีต่อผู้หญิงอีกคน
เด็กสาวคนนี้ลำบากเหลือเกินจริง ๆ……