กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 430 หลินตาบอด
ตอนสือซานเม่ยลืมตาขึ้นมา กลิ่นหอมของซุปปลาตะเพียนก็อบอวลอยู่ในห้องผู้ป่วย
เธอกลอกตา มองไปยังจ้วงจ้วงที่หลับสนิทอยู่บนเตียงข้าง ๆ ทารกน้อยกำลังขยับปากจุ๊บจั๊บ แก้มป่องเหมือนสัตว์ตัวน้อยที่กำลังหลับ ดูน่ารักเป็นพิเศษ
ภาพนั้นทำให้ขอบตาเธอแสบร้อน ความรู้สึกว่างเปล่าในท้องถาโถมขึ้นมาในพริบตา เจ็บยิ่งกว่าตอนตกเลือดเสียอีก
“ฟื้นแล้วหรือ?” หลินอันอันหันกลับมา ก็สบเข้ากับดวงตาแดงก่ำของเธอพอดี
สือซานเม่ยละสายตาจากจ้วงจ้วง แล้วมองหลินอันอัน ดวงตาสงบนิ่งจนน่ากลัว ราวกับตุ๊กตาแตกหักไร้ชีวิต
สือซานเม่ยอ้าปาก อยากพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับพบว่าคอแห้งผากจนเหมือนมีควันพวยพุ่ง ไม่มีแม้แต่เสียงหลุดออกมา