กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 411 ความหวังที่ปะติดปะต่อขึ้นมา
“พี่ซิ่วเหมย พวกพี่คิดเผื่อทหารผ่านศึกพิการที่ปลดประจำการแล้วจริง ๆ นี่กำลังรับใช้ประชาชนอยู่เลยนะ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หูซิ่วเหมยกับหูจิ่วก็ปรับสีหน้าให้จริงจังทันที แม้แต่ท่านั่งก็ยังยืดตรงอย่างเรียบร้อย
หูจิ่วพูดอย่างจริงจัง “นี่เป็นสิ่งที่พวกเราควรทำอยู่แล้ว! ในหนังสือของสหายหลินก็เขียนไว้ไม่ใช่หรือว่า ใช้เลือดเนื้อปูทางให้ชาติ ผืนฟ้าผืนดินกว้างใหญ่เปิดโอกาสให้สร้างผลงาน
พวกเรามีจิตสำนึกไม่สูงเท่าคุณ แต่พวกเราก็เป็นชาวหัวที่มีเลือดมีเนื้อ หัวใจของพวกเรายังร้อนแรง!”
หลินอันอันฟังเขาพูดแล้วก็อึ้งไปเล็กน้อย