กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 305 โรงเรียนมัธยมทดลองอวี่หาง
ราวสิบห้านาทีต่อมา รถประจำทางก็มาถึงจุดหมาย หลินอันอันกับอีกสองคนบอกลาทุกคนแล้วลงจากรถ
ฉู่หมิงหลานใช้แขนซ้ายคล้องแขนหลินอันอัน มือขวาจูงมือคุณแม่หลิน รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เคยจางหายไปเลย
คุณแม่หลินพร่ำกำชับไม่หยุด ประโยคแล้วประโยคเล่า รู้สึกราวกับจะกำชับเท่าไรก็ยังไม่พอ
หลินอันอันเองก็คอยสอนเคล็ดลับการเรียนเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เธอด้วยเสียงเบา รวมถึงวิธีอยู่ร่วมกับคนอื่นในโรงเรียน ทั้งกับครูและกับเพื่อนร่วมชั้น...
สำหรับฉู่หมิงหลาน นี่เป็นครั้งแรกจริง ๆ ที่เธอรู้สึกเหมือนถูกประคองไว้ในฝ่ามืออย่างทะนุถนอม และมีคนมาส่งที่โรงเรียนอย่างคึกคักอบอุ่นถึงเพียงนี้
ความกังวลที่จะต้องเข้าโรงเรียนใหม่ก็อันตรธานไปหมด