กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 297 ไม่รู้เหมือนกันว่าหน้าเหมือนใคร
หลินอันอันยกมือกุมหน้าผากอย่างจนใจ คิดว่าเด็กคนนี้ซื่อเกินไป “จื่อหวย ถ้าเพลงที่เธอแต่งได้รับเลือกไปใช้ในคณะศิลปกรรมทหาร ก็แปลว่ามันมีคุณค่า เธอควรได้รับค่าตอบแทนตามสมควร จะออกแรงอย่างเดียวโดยไม่หวังอะไรตอบแทนเลยหรือไง?”
หลินจื่อหวยกะพริบตา คล้ายเพิ่งนึกขึ้นได้ “หา? ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้จริง ๆ ผมแค่คิดว่าอยากช่วยคณะศิลปกรรมทหารกับมณฑลอวี้ อีกอย่าง...นายทหารฝ่ายการเมืองก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ ผมจะกล้าพูดได้ยังไง?”
ฉู่หมิงโจวขมวดคิ้วเล็กน้อย “คนละเรื่องกัน ทำงานก็ต้องได้ผลตอบแทน ช่างเถอะ ผมไปคุยกับลู่ชิงเอง ต่อให้เป็นการช่วยพื้นที่ประสบภัย ก็ปล่อยให้เธอเหนื่อยฟรีไม่ได้”