กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 286 กลับบ้าน
หลินอันอันพยักหน้า แน่นอนว่าเธอรู้ เธอไม่เพียงรู้เท่านั้น แต่โรคของเธอเองก็ต้องใช้เงินก้อนใหญ่ในการรักษา
เธอต้องการเงิน ก็หาใหม่ได้
โรคเรื้อรังของเธอรอได้ แต่ชาวบ้านที่ประสบภัยรอไม่ได้
เมื่อชีวิตมีราคาที่ตีเป็นเงินได้ เงินก้อนนั้นก็ย่อมมีค่ามากที่สุดและมีคุณค่าที่สุด
“พี่เยี่ยน ชีวิตประเมินค่าไม่ได้ เงินหนึ่งหมื่นหยวนนี้สำหรับฉันก็เป็นแค่ตัวเลขชุดหนึ่ง แต่ถ้าเอาไปไว้ในมณฑลอวี้ตอนนี้ ก็ช่วยชีวิตคนได้มากมาย…
คนแปลกหน้าคนหนึ่งในสายตาพวกเรา อาจเป็นเสาหลักของอีกครอบครัวก็ได้ เงินก้อนนี้ใช้ได้คุ้มค่า”
กู้เยี่ยนนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นมุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มงดงาม