กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 273 เยาซานอ้าว
หลินอันอันมองไปรอบ ๆ ที่นี่ต่างจากฐานประจำการเขตทหารเมืองเหออย่างสิ้นเชิง สภาพแวดล้อมค่อนข้างแย่ทีเดียว
มีเพียงบ้านดินเตี้ย ๆ ไม่กี่หลัง หลังคาคลุมด้วยกิ่งไม้เต็มไปหมด ใต้เท้าเป็นถนนดินเหลืองแบบดั้งเดิมที่สุด รอบด้านมีต้นไม้ขึ้นหนาทึบ
เจ้าหน้าที่ที่ทำงานอยู่ที่นี่แต่งตัวธรรมดา ไม่ต้องพูดถึงว่าจะดูสง่างามองอาจเลยด้วยซ้ำ แต่ละคนยังดูมอมแมมอยู่บ้าง ทั้งยังเก็บตัวกันมาก ไม่เหมือนทหารสักนิด คล้ายชาวบ้านทั่วไปเสียมากกว่า
หลินอันอันฝืนทนต่อความไม่สบาย โดยมีโจวเซิ่งหนานประคอง ค่อย ๆ เดินเข้าไปในหอพัก
ภายในหอพักมีข้าวของเรียบง่ายมาก เตียงไม้แข็งหนึ่งหลัง โต๊ะเก่า ๆ หนึ่งตัว และเก้าอี้สองตัวที่สีซีดจากการถูกใช้นั่งมานาน