กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 192 ปกป้อง
ประตูบ้านซูหลิงยาแง้มอยู่ หลินอันอันผลักเปิดเบา ๆ ภายในบ้านค่อนข้างมืดสลัว
หญิงชราผมขาวแซมคนหนึ่งนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก กำลังซ่อมรองเท้าเก่าขาดคู่หนึ่ง
เมื่อได้ยินเสียง หญิงชราก็เงยหน้าขึ้น เห็นหลินอันอันแล้วหรี่ตามองอยู่นานเพื่อพยายามนึกว่าเป็นใคร
หลินอันอันปรับลมหายใจให้สงบ ก่อนเดินเข้าไปแนะนำตัวเบา ๆ และบอกจุดประสงค์ที่มา
หญิงชราฟังไปได้สักพัก มือที่กำลังทำงานก็หยุดลง ดวงตาค่อย ๆ เอ่อคลอ “เวรกรรมจริง ๆ หลิงยาเป็นเด็กอาภัพ เสียพ่อแม่มาตั้งแต่เล็ก ได้เรียนหนังสือก็เพราะองค์กรช่วยดูแล ไม่คิดเลยว่าที่โรงเรียนยังต้องมาเจอเรื่องทุกข์ร้อนแบบนี้อีก”
หลินอันอันมองหญิงชราแล้วรู้สึกขมขื่นในใจอย่างบอกไม่ถูก