กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 187 ไม่ยอมให้เสียหรอก
ฉู่หมิงหลานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนบอกให้ฉู่หมิงอวี่กลับไปอยู่ในห้องดี ๆ ส่วนตัวเองก็หยิบร่มขึ้นมา คว้าตะกร้าสะพายหลังแล้ววิ่งเหยาะ ๆ ตามไป
หลินอันอันมองฉู่หมิงหลานที่ตามมาทันอย่างจนใจ “เสี่ยวหลาน ทำอะไรน่ะ? ฝนยังไม่หยุดเลย หนาวจะตาย กลับไปอยู่ข้างในเถอะ”
“พี่สะใภ้ หนูไปด้วย หนูช่วยถือของได้นะ ดูสิ หนูเอาตะกร้าสะพายหลังมาด้วย”
หลินอันอันจนปัญญาจะห้ามเธอ จึงได้แต่พยักหน้าตกลง “เอาเถอะ เดินตามฉันให้ดี อย่าวิ่งซนล่ะ ทางลื่น ระวังหกล้ม”
ทั้งคู่กางร่มเดินไปยังสหกรณ์จัดซื้อและจำหน่าย
ระหว่างทาง เม็ดฝนตกกระทบร่มดังเปาะแปะ
พอไปถึงสหกรณ์จัดซื้อและจำหน่าย ข้างในมีคนอยู่ไม่น้อย