กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 168 ต้องรีบหายดี
กลับถึงบ้าน หลินอันอันนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือนานแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ลงมือเขียน
สุดท้ายจึงเลิกเขียนเสียเลย หยิบผ้าออกมาบางส่วน ตั้งใจจะตัดเสื้อผ้าให้คนในบ้าน
คราวก่อนหน่วยทหารแจกผ้ามาให้ตั้งมาก เก็บไว้ก็ไม่ได้ทำอะไร
อีกไม่นานก็จะเข้าฤดูใบไม้ผลิแล้ว เสื้อผ้าของพี่น้องตระกูลฉู่พวกนี้ ในสายตาหลินอันอันไม่มีตัวไหนผ่านเกณฑ์เลยสักตัว ควรเปลี่ยนมาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ชั้นในถึงชั้นนอก ตั้งแต่บนลงล่าง
หลินอันอันหมุนปากกา แบบเสื้อผ้าแต่ละแบบผุดผ่านเข้ามาในหัว
เธอเต็มใจตัดเสื้อผ้าให้ฉู่หมิงโจวมาก เพราะทำแล้วรู้สึกภูมิใจในผลงาน!
เขาเหมือนไม้แขวนเสื้อชั้นดี ใส่อะไรก็ดูดี เอาอยู่ทุกแบบ เหมาะยิ่งกว่านายแบบเสียอีก