กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 157 ไยต้องตากหิมะให้ผมขาว
ไม่นาน ฉู่หมิงโจวก็แบกหลินอันอันมาถึงชั้นบนสุด
เขาค่อย ๆ วางเธอลง มองแก้มแดงระเรื่อของเธอแล้วอดยื่นมือไปบีบเบา ๆ ไม่ได้ “เป็นยังไง หายเหนื่อยแล้วใช่ไหม?”
หลินอันอันปัดมือฉู่หมิงโจวออก “คุณแบกฉันขึ้นมา ฉันจะเหนื่อยได้ยังไง…”
ทั้งสองเดินไปยังจุดชมวิว เวลานี้เป็นช่วงเที่ยงพอดี ดวงอาทิตย์ส่องแสงอบอุ่นอยู่บนท้องฟ้า โลกที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวเปล่งประกายระยิบระยับยามต้องแสงแดด ราวกับมีเพชรนับไม่ถ้วนโปรยอยู่ทั่วผืนดิน งดงามเหลือเกิน
แนวขุนเขาในระยะไกลห่มคลุมด้วยหิมะขาวเงิน ทอดตัวสูงต่ำต่อเนื่องกัน รับกับท้องฟ้าสีครามอย่างงดงาม