กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 145 หลังจากนี้เราก็เป็นเพื่อนกัน
จางสี่ฟังคำพูดของพานกั๋วหยาง น้ำตาเอ่อคลอจนวนอยู่ในเบ้าตา ริมฝีปากสั่นระริก เสียงแผ่วเบา “พี่พาน ขอบคุณนะ ฉัน...ฉันไม่เคยนึกถึงเรื่องพวกนี้เลย ที่ผ่านมาฉันไม่มีทางเลือก ได้แต่ยอมรับชะตากรรม”
“สหายจาง ยุคสมัยนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ผู้หญิงก็มีสิทธิ์เลือกใช้ชีวิตของตัวเอง เธอยังสาว อนาคตยังมีหนทางอีกยาวไกล”
จางสี่เม้มปาก ดวงตาฉายแววลังเลและขัดแย้งในใจ “แต่...แต่พ่อฉัน...แล้วยังมีน้องชายอีกหลายคน พวกเขาต้องให้ฉันดูแล อีกอย่างเด็ก...เด็กก็เป็นชีวิตหนึ่งเหมือนกันนะ!”
พานกั๋วหยางเพียงยิ้มให้เธอแล้วพยักหน้า พูดแต่พอให้เข้าใจ จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ