กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140 ป้ายสี
“น้องหลิน รอก่อน!”
หลินอันอันกับคนอื่น ๆ กำลังจะกลับ เฉินเถี่ยจู้ก็หอบแฮก ๆ วิ่งตามมา ข้างกายเขามีภรรยาตามมาด้วย แต่ละคนถือกระบุงใบใหญ่
“พี่จู้จื่อ นี่พวกพี่…”
ทั้งสองคนยื่นกระบุงส่งให้หลินอันอัน
หลินอันอันย่อมไม่รับ รีบโบกมือปฏิเสธ
เฉินเถี่ยจู้ยิ้มอย่างเป็นกันเอง ยัดกระบุงใส่มือหลินอันอันเสียเลย “น้องหลิน รับไว้เถอะ นี่ไข่เป็ดเค็มที่พี่สะใภ้เธอทำ อร่อยมาก ทุกฟองมีน้ำมันเยิ้ม ไม่ได้มีราคาอะไร”
ภรรยาของเฉินเถี่ยจู้ก็ยิ้มรับ “น้อง รับไว้เถอะ เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากพวกเรา”
เห็นอีกฝ่ายมีน้ำใจขนาดนี้ หลินอันอันก็ลังเลอยู่บ้าง