กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 122 วัดขนาดห้องน้ำ
“ทังจิ้งเฉี่ยว หุบปากเดี๋ยวนี้! พูดจาเหลวไหลอะไร ไหลตี้เป็นเด็กดีขนาดนั้น เธอแช่งให้เขาเจอแต่เรื่องดี ๆ ไม่ได้หรือไง” คุณแม่ทนฟังไม่ไหว ตวาดออกมา
ดวงตาซือไหลตี้แดงก่ำขึ้นมาทันที เธอกัดริมฝีปาก ในใจเต็มไปด้วยความน้อยใจ “จิ้งเฉี่ยว พูดแบบนี้ได้ยังไง วันนี้ฉันมาหาเธอเพราะอยากขอให้ช่วย…”
ทังจิ้งเฉี่ยวชะงักไปเล็กน้อย แล้วเหมือนได้สติกลับมาบ้าง “เธอเป็นอะไรไปล่ะ? อยากให้ฉันช่วยอะไร”
“ฉันกำลังจะถูกป้าสะใภ้บีบให้จนตรอกแล้ว เขาจะจับฉันแต่งกับคนปัญญาอ่อน เธอไม่ปลอบฉันก็แล้วไป ยังพูดจาทิ่มแทงกันอีก”