เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 117 ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน
หลังวางสาย หลินอันอันยังเหม่อลอยอยู่บ้าง ในใจมีแต่เรื่องน่าหงุดหงิดที่เจี่ยงถงก่อขึ้น รู้สึกว่าความเข้าใจเรื่องโลก ชีวิต และคุณค่าต่าง ๆ ของตัวเองถูกกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความอึดอัดในอกอย่างไรก็ไม่ยอมจางหาย
ฉู่หมิงโจวเห็นดังนั้นก็ยื่นแขนยาวออกมาโอบไหล่เธอเบา ๆ ปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อย่าคิดอีกเลย เรื่องผ่านไปแล้ว ผมให้คนคอยจับตาดูเธอไว้แล้ว เธอสร้างเรื่องอะไรใหญ่โตไม่ได้หรอก”
หลินอันอันเงยหน้ามองเขา ตอบรับเบา ๆ “ฉันรู้ แค่ตอนนี้ยังโกรธอยู่ พักสักหน่อยก็หายแล้ว”
ฉู่หมิงโจวตบไหล่เธอเบา ๆ 2 ที คอยปลอบไปตลอดทางราวกับกำลังโอ๋เด็ก
ทั้งสองเดินเคียงกันออกจากห้องทำงาน แดดยามบ่ายที่นาน ๆ จะให้ความอบอุ่นอย่างเต็มที่สักครั้ง ทอดไออุ่นลงมาทีละสาย