กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 82 ไล่ต้อนทั้งที ไล่ส่งทั้งที
ฉู่หมิงหลานตักกับข้าวคำสุดท้ายใส่จาน แล้วรีบลงจากเก้าอี้ วิ่งตึงตังไปที่โถงใหญ่ด้วย “พี่สะใภ้”
พอเห็นพี่สะใภ้ตัวเองอาการกำเริบอีกแล้ว ต้องโกรธแน่ ๆ!
ฉู่หมิงหลานมองสวีเหวินป๋ออย่างระแวดระวัง แล้วใช้ร่างเล็ก ๆ เบียดเขาให้ขยับออกไปหน่อย “พี่จื่อหวย ไปเทน้ำมาที”
“อ้อ ได้ ๆ”
สวีเหวินป๋อยังพูดไม่ทันจบ หลินอันอันก็อาการกำเริบแล้ว! คนทั้งตระกูลฉู่ชุลมุนวุ่นวาย ดูน่ากลัวอยู่ไม่น้อย
เขาถอยไปหลายก้าว จะนั่งก็ไม่ใช่ จะยืนก็ไม่เชิง…
ตอนนั้นเอง ฉู่หมิงโจวก็กลับมา
เขาเดินเข้าบ้านท่ามกลางหิมะตกหนัก สีหน้าเย็นชาเคร่งขรึมยิ่งกว่าน้ำแข็งเสียอีก