กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52 เตรียมเครื่องพะโล้ไว้หน่อย
ชายหนุ่มขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม “ท่าทีแบบนี้ของเธอยังจะบอกว่าไม่มีอะไรอีกหรือ? ใครฟังคำพูดของเธอแล้วจะไม่รู้ว่าเธอหมายถึงอะไร รีบขอโทษเสีย อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง”
ซูเหยากัดริมฝีปาก มองหลินอันอันอย่างไม่เต็มใจอย่างยิ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “สหาย ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันพูดไม่ระวัง อย่าเก็บไปคิดเลย”
หลินอันอันขยับหลบไปข้างหนึ่ง เธอรับคำขอโทษนี้ไว้ไม่ได้
เธอไม่ได้เป็นคนเรียกให้มาขอโทษเสียหน่อย คนในคณะศิลปกรรมทหารพวกนั้นมองเธอด้วยแววตาโกรธเคืองกันหมด นี่มันเรื่องอะไรกัน?
อยู่ ๆ ก็เป็นแบบนี้ได้ยังไง!
“ไม่ต้องขอโทษฉันหรอก”