กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36 ฉันต้องกลับไปนอนในผ้าห่มของฉู่หมิงโจวแน่
วันถัดมา
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง ให้ความรู้สึกอบอุ่นนุ่มนวล
หลินอันอันก็ตื่นแต่เช้า ช่วยคุณแม่หลินจัดข้าวของ พยายามไม่ให้ตกหล่น
“แม่ ของเยอะขนาดนี้ถือไม่ไหวง่าย ๆ จากสถานีรถไฟไปถึงหมู่บ้านเราก็ยังไกลมาก…”
“ลูกลืมลุงใหญ่ไปได้ยังไง? เขาอยู่ที่สถานีรถไฟไม่ใช่หรือ ถึงตอนนั้นก็ให้เขาช่วยถือสิ เลิกวุ่นวายได้แล้ว แม่จัดการเองได้ ลูกน่ะสุขภาพแบบนี้ต้องพักผ่อนให้มาก”