กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 งานแปลเสร็จสิ้น
รถแล่นห่างออกไปเรื่อย ๆ เสียงบ่นของอาหวังก็ค่อย ๆ เลือนหาย
หลินอันอันขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกรำคาญคำกล่าวหาไร้เหตุผลของอาหวังมาก แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงมองออกไปนอกหน้าต่างเงียบ ๆ
หวังหู่เหลือบมองกระจกมองหลัง แล้วกระแอมอย่างกระอักกระอ่วน “สหายหลิน อย่าเก็บไปใส่ใจเลย แม่ผมเป็นคนปากร้ายใจดี ไม่ใช่คนไม่ดีหรอก แค่ปากมากไปหน่อย”
หลินอันอันตอบรับเบา ๆ แค่คำเดียว ไม่ได้พูดอะไรต่อ
คนปากคมพูดออกมาแต่ละคำก็ทำร้ายคนได้ แล้วจะเรียกว่าปากร้ายใจดีได้อย่างไร?
ตลอดทางทั้งคู่ไม่ได้พูดกันอีก บรรยากาศในรถจึงค่อนข้างอึมครึม
ไม่นานรถก็แล่นมาถึงกองพันรบพิเศษกองทัพบกแห่งเขตทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือ