กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 151 “ซางซาง ข้าคิดถึงเจ้ามาก”
“เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
อาซางมองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้างอย่างตกตะลึง นึกสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า
จนกระทั่งนางสังเกตเห็นว่าสายตาของเซี่ยเหิงอวี้มองไปยังเตียงในห้องด้านใน นางถึงได้รู้ว่าเขาพูดจริง
เขาไม่ได้ล้อเล่น
อาซางผลักเขาออกไปอย่างแรง ก่อนจะรีบก้าวเท้าหนี แต่พอเพิ่งออกวิ่ง นางก็พบว่าข้อเท้าทั้งสองข้างถูกโซ่เงินพันเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
นางเสียหลักจนทั้งตัวล้มคะมำไปข้างหน้า
ตอนที่อาซางคิดว่าตัวเองต้องหน้าคะมำกระแทกพื้นแน่ๆ จู่ๆ พื้นตรงหน้าก็ปรากฏช่องว่างขึ้นมา ภาพตรงหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว วินาทีถัดมา พื้นที่ควรจะแข็งและเย็นเฉียบกลับกลายเป็นเตียงนุ่มๆ ไปแล้ว