กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 176 เอินหนิงถูกประหารตัดศีรษะ
สะใภ้เดินเข้ามาใกล้ สีหน้ามีความลังเลใจ กู้จวินเหยาจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากก่อนด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความเมตตาว่า
“จือรั่ว ออกจากจวนปั๋วไปแล้วจงบำรุงรักษาร่างกายให้ดี วันหน้าหากพบเจอเรื่องยากลำบากอันใด จงรีบบอกกล่าวแก่ข้า”
“ยามนี้แม้ข้าดูตกอับ ทว่าอย่างไรเสียก็เป็นแม่ทัพใหญ่ที่เคยตีถอยทุ่งหญ้า มีน้ำหนักไม่น้อย ในราชสำนักยังพอมีเส้นสาย มีเรื่องที่ช่วยเจ้าได้อยู่ไม่น้อย จวนปั๋วแห่งนี้ในวันหน้าก็จะเป็นที่พึ่งพิงให้เจ้าได้เช่นกัน หากเกิดเรื่องอันใดขึ้น เจ้าอย่าได้ฝืนทนแบกรับไว้เพียงลำพัง”
ฉินจือรั่วรู้สึกสะเทือนใจในอก ขอบตารื้นแดงพลางยอบกายคารวะ บ่งบอกว่าตนรับรู้แล้ว ทั้งยังไม่ลืมที่จะกำชับกู้จวินเหยากลับไป ให้เขาดูแลตัวเองให้ดี หากวันหน้ามีโอกาส นางจะกลับมาเยี่ยมเยียนเขา
กู้จวินเหยายิ้มพลางพยักหน้า แววตาเปี่ยมด้วยความเสียดายและอ่อนโยน “ดี ข้าจะรอ”
ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ไม่ควรจะชักช้าอยู่อีก ฉินจือรั่วชำเลืองมองชิวอิ๋งที่ยืนรอนางอยู่ด้านข้าง เอ่ยปากกล่าวลา “พ่อสามี จือรั่วขอตัวลาตรงนี้ ขาของท่านไม่สะดวก ไม่จำเป็นต้องเดินมาส่งหรอกเจ้าค่ะ”
“ดี”
กู้จวินเหยานั่งอยู่ที่เดิม สายตามองส่งเงาร่างของฉินจือรั่วลับหายไปตรงประตูจันทร์อยู่นาน ลูกแก้วตาสงบนิ่งไม่ไหวติงเลยแม้แต่น้อยเป็นเวลานาน