กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 171 องค์หญิงหนุนหลัง ซื่อจื่อกลับจวน
เมื่อสังเกตเห็นว่าเย่ซุ่นซินมาถึง ขนตายาวของฉินจือรั่วก็สั่นไหวเบา ๆ รีบวางนิยายอ่านเล่นลงแล้วหมายจะลุกขึ้นต้อนรับ ทว่าถูกเย่ซุ่นซินยกมือห้ามการกระทำไว้เสียก่อน
การเคลื่อนไหวของฉินจือรั่วชะงักงัน นางเอ่ยถาม “ท่านแม่มาที่นี่ มีข่าวคราวอันใดทางฝั่งซื่อจื่อหรือไม่เจ้าคะ”
สุ้มเสียงอ่อนระโหยโรยแรง ประดุจร่างกายอันอ่อนแอดั่งไร้เรี่ยวแรงของนางในยามนี้
เย่ซุ่นซินนั่งลงบนม้านั่งไม้ด้านข้าง ฝ่ามือประคองฉินจือรั่วให้นอนลงอีกครา สายตามองดูนางด้วยความห่วงใย “เขาไม่เป็นไรแล้ว คนก็ฟื้นแล้วเช่นกัน พรุ่งนี้ชิวอิ๋งก็จะพาเขากลับมาแล้ว”
“กลับมาได้ก็ดีแล้วเจ้าค่ะ” ฉินจือรั่วเอ่ยคำหนึ่ง ครั้นกล่าวจบก็หลุบตาต่ำ ไม่พูดจาอีก
ท่าทางเงียบสงบราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่แตกสลายได้ง่ายดาย
การหย่าขาดมิใช่เรื่องเล็กน้อย ความขัดแย้งของมนุษย์สวรรค์ในใจของจือรั่วนั้นเย่ซุ่นซินย่อมเข้าใจ นางจึงเอ่ยปลอบประโลมว่า
“อาเฉา อย่ากดดันตัวเองมากเกินไปเลย ไม่ว่าเจ้าจะเลือกอย่างไร ท่านแม่ อาถัง และทางฝั่งใต้เท้าฉินกับภรรยาก็ล้วนเป็นที่พึ่งพิงให้เจ้าทั้งสิ้น เพียงแค่สองเส้นทางเท่านั้น ต่อให้เลือกผิดก็ไม่เป็นไรหรอก”
ฉินจือรั่วยิ้มอย่างสิ้นเรี่ยวแรง ความโศกเศร้าอันไม่อาจอธิบายได้พลันเอ่อล้นขึ้นมาในอก หลังจากอัดอั้นมาหลายวัน ในที่สุดนางก็เผยความในใจออกมา