กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 162 เรื่องกามโรคแตก จับตัวได้แล้ว
“ดูท่าลมจากทางเมืองหลวงคงยังพัดมาไม่ถึงหูซื่อจื่อ ถึงได้ทำให้เจ้ายังกล้าซักไซ้อย่างวางโตได้ถึงเพียงนี้”
ชิวอิ๋งมองเขาอย่างนึกขัน สั่งให้คนพาตัวอาเชี่ยวที่ยืนกระสับกระส่ายอยู่ด้านข้างลงไปกักตัวไว้ จากนั้นนางจึงอธิบายเรื่องการสับเปลี่ยนบุตรสาวที่ซ่งเซียงอี๋ร่วมมือกับกู้เอินหนิงเมื่อสิบกว่าปีก่อน ท่ามกลางความอัดอั้นขุ่นเคืองของกู้ซูหยาง
“ซื่อจื่อคิดว่าพวกนางรีบร้อนหนีออกจากเมืองหลวงด้วยเหตุใดกันเล่า บัดนี้เรื่องนี้มารดาบุญธรรมล่วงรู้แล้ว หย่งอันโหวล่วงรู้แล้ว หรือแม้แต่เหล่าขุนนางผู้มีอำนาจและราษฎรตามตรอกซอกซอยในเมืองหลวงที่ได้ยินข่าว มีผู้ใดบ้างไม่ถ่มน้ำลายรังเกียจแผนอุบายสับเปลี่ยนบุตรของฮูหยินซ่ง”
“ยามนี้เรื่องแดงขึ้นมา พวกนางพากันหลบหนี อีกทั้งยังเป็นเจ้าที่ปล่อยพวกนางหนีไปด้วยมือตัวเอง ซื่อจื่อยังคิดจะแก้ต่างว่าพวกนางมิใช่คนบาปหนาอยู่อีกหรือ”
เมื่อจู่ ๆ ได้ยินแผนการร้ายที่ตระเตรียมไว้แต่แรกจนชวนให้สันหลังวาบเช่นนี้ สีหน้าของกู้ซูหยางก็แปรเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำสลับขาว แววตาแข็งทื่อ เอ่ยแก้ต่างไปตามสัญชาตญาณคำหนึ่ง:
“เป็นไปไม่ได้ น้าซ่งจะทำการสับเปลี่ยนบุตรสาวได้อย่างไร แล้วยังมีซูอินอีกเล่า นางจะไม่ใช่ลูกสาวของท่านแม่ได้อย่างไร”
“ซื่อจื่อไม่รู้สึกหรือว่า หน้าตาของอาถังละม้ายคล้ายมารดาบุญธรรม หรือว่าดูไม่ออกว่าหลายปีมานี้ ฮูหยินซ่งใส่ใจดูแลกู้ซูอินมากเกินปกติเพียงใด”