กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 146 เข้าวัง กลับคำ
เดิมทีเย่ซุ่นซินเพียงเอ่ยถามไปเรื่อยเปื่อย ครั้นเห็นกู้จวินเหยาตื่นตระหนกประหนึ่งนกต้องเกาทัณฑ์ทำท่าทางราวกับจะสู้ตาย หลังจากหัวเราะเบา ๆ นางก็ข้ามหัวข้อนี้ไปทันที แล้วเอ่ยเสนอแนะด้วยความสนใจยิ่ง:
“เจ้าอยากจะไปเยือนเรือนสนเขียวสักคราหรือไม่ สิบกว่าปีผ่านพ้น แม้พวกเจ้าแม่ลูกจะได้พบหน้า ทว่ายังมิได้สนทนาพาทีกันอย่างจริงจังเลย”
กู้จวินเหยาหัวเราะ ใบหน้าอันเย็นชาแฝงความอ่อนล้าอยู่หลายส่วน:
“ซุ่นซิน เจ้ามิต้องเยาะเย้ยข้าหรอก ข้าอกตัญญู นางไร้เมตตา นี่คือความจริง ข้าไม่ปฏิเสธ ทั้งไม่อยากพบนาง ต่างคนต่างอยู่มิก้าวก่ายเช่นนี้ก็นับว่าดียิ่งแล้ว”
“เจ้าช่างเปิดเผยตรงไปตรงมายิ่งนัก”
วัดหวงเจวี๋ย
เมื่อได้รับข่าวว่ากู้เอินหนิงเข้าคุกศาลต้าหลี่ ไทเฮาทรงสงสัยว่าพระองค์ได้ยินผิดไปหรือไม่
พระพักตร์ของพระนางซีดขาวไร้สีเลือดขณะเอนพระวรกายอยู่บนพระแท่น ปลายนิ้วกำลูกประคำพุทธไว้แน่น ครั้นผ่านไปครู่ใหญ่จึงทรงกัดฟันตรัสทีละคำ:
“เพลานี้ฮ่องเต้กระทั่งพิธีการฉาบฉวยก็ยังไม่ยอมทำให้แก่อายเจีย ขอเพียงเป็นผู้ที่ข้องเกี่ยวกับอายเจีย เขาล้วนจะลงมือทั้งสิ้น!”