กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 140 แอบฟัง กู้ซูหยางกลับบ้าน
ถูกถีบเช่นนี้ สติของกู้เอินหนิงพลันฟื้นคืน ความเจ็บปวดที่หน้าอกยากจะเอ่ยคำ นางทานทนไม่ไหวจนสำรอกโลหิตออกมาคำหนึ่ง
เนิ่นนานทีเดียวนางจึงยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดคราบโลหิตที่มุมปากอย่างแรง เอียงศีรษะข่มกลั้นความเจ็บปวดเอ่ยขออภัยด้วยเสียงแผ่ว “หมอซูถังเตือนได้ถูกต้อง เป็นข้าที่ผิดเอง พี่สะใภ้ เอินหนิงพาลใส่ท่านช่างไม่สมควรจริง ๆ เอินหนิงขออภัยท่านด้วย”
นางก้มศีรษะลงเล็กน้อย ใบหน้าสะกดกลั้นอารมณ์ จากนั้นไม่รอให้เย่ซุ่นซินเอ่ยปาก กุมหน้าอกลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว วิ่งตรงออกไปนอกจวน แผ่นหลังดูซวนเซโซเซอย่างน่าเวทนา
ซ่งเซียงอี๋ที่ถูกทิ้งไว้เห็นดังนั้นก็ก้มหน้าชิดคอ กลั้นลมหายใจ คุกเข่าอยู่ด้านข้างพยายามลดตัวตนของตนเองลงให้มากที่สุด รอจนพวกเย่ซุ่นซินเดินจากไปแล้วจึงค่อยลุกขึ้นยืน
หันกลับมา ก็พบแม่นมหัวที่สะพายห่อผ้าเดินสวนเข้ามา ซ่งเซียงอี๋กวาดสายตามองรอบด้าน เห็นเพียงสาวใช้ปัดกวาดหนึ่งถึงสองคน ใบหน้าพลันเย็นเยียบ เอ่ยเสียงเย็น “เจ้าแต่งกายเช่นนี้จะไปที่ใด”
แม่นมหัวในชุดผ้าหยาบ ไร้ซึ่งสีหน้ายอบกายคารวะซ่งเซียงอี๋หนึ่งครา “ฮูหยินซ่ง ตอนนี้ข้ามีสถานะอิสระแล้ว สมควรกลับบ้านเสียที”
กลับบ้านหรือ ซ่งเซียงอี๋ปรายตามองท้องฟ้าที่เริ่มมืดสลัว สายตาไหววูบ ผ่อนน้ำเสียงลงเอ่ยเสนอด้วยความหวังดี “ฟ้ามืดจนแทบมองไม่เห็นผู้คนแล้ว ไปพรุ่งนี้เถิด เจ้ากับข้าเคยเป็นนายบ่าวกันมา พรุ่งนี้ข้าจะไปส่งเจ้า”
นางมีแผนการในใจ ขณะพูดก็ก้าวเข้าไปกุมมือของแม่นมหัว หมายจะดึงตัวนางกลับไป