เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 132 ลมแดดหมดสติ สถานการณ์ในวัง
เย่ซุ่นซินไม่ปวดใจสงสารลูกสาว แต่กู้จวินเหยาอย่างไรเสียก็ยังคงปวดใจสงสาร
เมื่อเห็นนางคุกเข่าอยู่กลางลานว่างนอกเรือนหลักทนแดดจัดตลอดทั้งวัน ใบหน้าขาวนวลบอบบางถูกแดดเผาจนลอกไปหมด รอจนค่ำยามที่ร่างกายดีขึ้นบ้างแล้ว จึงสะกดความเจ็บลุกจากเตียง นั่งบนรถเข็นแสร้งทำตัวเป็นคนปกติออกไปพบแม่นมซ่งที่เฝ้าคุมอยู่ใต้ชายคา
สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน
เขาเป็นเจ้าจวนโหว บัดนี้กลับต้องมองสีหน้าของบ่าวผู้หนึ่งถึงจะสมความปรารถนา ช่างเป็นเรื่องราวที่ไม่แน่นอนในโลกหล้าเสียจริง
แม่นมซ่งกวาดตามองเหงื่อเม็ดละเอียดที่ผุดขึ้นมาอีกครั้งตรงหางคิ้วของท่านโหวหลังจากเพิ่งเช็ดไป นางยอบกายคารวะ มิได้เปิดโปง แล้วเอ่ยอย่างเด็ดขาด:
“ในเมื่อร่างกายของท่านโหวสบายดีแล้ว บ่าวก็จะกลับไปรายงานตามนี้เจ้าค่ะ คุณหนูก็ลุกขึ้นเถิด”